14. başqa vaxtlarda deyilde doğum gününündeki tekliyin biraz daha ağır qoyur adama. yaşının üstüne bir yaşın daha gelmesi ile get gede qocalığa doğru addım atdığını daha qabarıq hiss eleyirsen. keçmiş doğum günlerini fikirleşirsen ailenden başqa yanında heç kes yox idi. anam idi meni doğduğu günü günler önce xatırlayıb nese etmeye özünü borclu hiss eden varlıq. allah ne verdiyse, gücü neye çatdıysa alıb pişirib süfreye qoyan. indi ise evden kilometrelerce uzaqda hansısa dağın kellesinde ad gününü tek keçirende ele de ferqi olmur adi günlerden, fikirleşirsen neye göre idi bu uzun iller, sorğulamağa başlayırsan ne elde etdim ki, men? ne yaşadım? ne etdim heyatdan, kimi qazandım. heç kesi, heç neyi. netice elde var sıfır. keçen ili fevral ayının axırlarında, dizden qar eşiyinde gece 2den 4de posta çıxmaqla kifayetlenmişdim. sabaha göz açıb a bugün men doğuldum gün abu havası yox idi. doğum günlerinin adi günlerden ferqlendiren tek şey yalnızlığını daha da pis hiss edib efkarlanırsan. ama tek keçirilmesini meslehet görmediyim gündür ki, heç olmasa yola getdiyin bir insanla arağ butulkasının dibin göresen. çünki bilirem herden insan qarşı-qarşıya siqaret çekmeye bele birini axtarır.